در شهرستانی به نام عشق رشته کوهی است بنام    محبت
در اين کوه رودی است بنام    صفا
و اين رود به آبراهی می رود به نام    وفا
سر انجام اين آبراه به آبگيری می ريزد به نام         
                                                             وداع

 

 

آغازی دوباره

هر روز به امید روزی دوباره

به امید به حقیقت پیوستن رویای شبانه ام

به امید نگاه هایی که شب را با آن سپری کرده ام

روزها را با گشودن چشمها آغاز

می کنم

 آغازی دوباره

 بی آنکه خود ،خواهم

احساس دوست داشتنت تنم را گهگاهی به لرزه در می آورد

و غرور با تو بودن را در لحظه هایی که گذشت در وجودم احساس

 حال از تو گویم

از تو که با ردپای خاطراتت لالایی شبانه ام هستی

و به امید زنده شدن نگاه های دوباره ات آغازگر صبحی پر امید

از لحظه هایی گویم

که یادآور خاطرات شیرین من و توست

و حال را که با نبودنت ، تلخی روزگارم را با شب با خود به خواب می برم

ای آغازگر عشق من

ای نگارگر تمام دوست داشتنی هایم

ای آنکه که درلحظه لحظه ی زندگیم صدای پای نگاه ها

 لبخندها

 گریه هایت

در تاروپود ذهنم هک

شده است

و از دوریشان ناله سنگین قلبی شکسته را تحمل می کنم

تو را با همه پشت پا زدن هایت یاد میکنم

و به امید نگاه دوباره ات صبح ها را به شب می رسانم

برای تمام لحظاتی که کنارم بودی
                                                        برای تمام واقعيت هايی که نشانم دادی 
برای تمام لذت هايی که در زندگيم به وجود آوردی
                                               برای تمام روياهايی که به واقعيت تبديل کردی
برای تما عشقی که در تو پيدا کردم
                                   تنها کسی که هيچ گاه نگذاشت من زمين بوخورم تو بودی
تو تنها کسی بودی که مرا از بين تمام مشکلات ديدی
                                                    وقتی من ضعيف بودم تو به جای من بودی
وقتی نمی توانستم حرف بزنم تو صدای من بودی
                                                          وقتی نمی توانستم ببينم چشمانم بودی
تو بهترين چيزها را درمن ديدی
                                                          چون اعتقاد داشتی من همه چيز هستم
چون تو عـــــــاشـــــــق من بودی 
                                                        تو به من بال دادی من پـــــــرواز کردم
تو دستان مرا گرفتی و من به آســــــمــــــان رسـیـدم
                                               من ايمانم را گم کرده بودم تو به من بر گرداندی
تو گفتی هيچ ستاره ای دور از دسترس نيست
                                                         کنار من ايستادی و من توانستم بلند شوم
من همه ی عـــــشــــق تو را داشتم
                                             وقتی تند بادها مرا می بردند تو هميشه آنجا بودی
عشق تو مانند نوری در زندگی تاريک من می درخشيد
                                                        دنيای من بخاطر تو بهترين جـــــا است

همیشه بیادتان هستم

خسته و کوفته بسوی بستر خود ميشتابم تا مگر از رنج سفر که تنم را فرسوده است بياسايم .اما در بستر خواب روز تازه ای در سفر من آغاز ميشود زيرا نوبت تلاش روح ما فرا ميرسد .
روح من از اقامتگاه دور افتاده ام چون پارسايی زائر رو به قبله وجود تو مي آورد و ديدگان خواب آلود مرا در دنيای تاريکی که قلمرو برگزيده کوران است گشوده نگاه ميدارد .اما من در تاريکی با چشم دل جمال دل آراي تو را ميبينم که چون گوهر شب چراغی در ظلمتی گورآسا ميدرخشد و چهره شب تيره را با زيبايی خود جوان ميکند .
دلدار من حالا میبینی که هم در روز تن من از رنج کار میفرساید و هم در شب روان واله ام از عشق تو آرام ندارد...
هنگامیکه از دست طالع ناسازگار و تنگ نظری مردم جهان در گوشه تنهایی میگریم و از سرنوشت غم انگیز مینالم ..
وقتی که از جور آسمان ستمکار که گوش به ناله های بی حاصل من نمیدهد شکوه میکنم .زمانیکه حال زار خود را میبینم و بر اقبال بد خویش لعنت میفرستم وآرزو میکنم که چون مردم خوشبخت امیدی در دل ویارانی در پیرامون خود داشتم .وقتی که آرزوی هنرمندی هنرمندان میکنم و حسرت رفاه آنان را میخورم که میتوانند جمله حوسهای خود را به آسانی ارضا کنند.
وقتی که به همه این اندیشه های دور و دراز که مرا از خود بیزار میکند فرو میروم ناگهان یاد از روی دل آرای تو میکنم و روحم چون سحرگاهان که جمال بامدادی را ببیند و نغمه شادی سر دهد از زمین تیره روی بجانب آسمان درخشان میکند و سرود امید میخواند زیرا آنوقت که یاد از عشق تو میکنم خود را چنان توانگر میبینم که مقام خویش را با همه شاهان جهان برابر نمینهم.

                        قسمم قلبم بود

                                                   وكيلم دلم بود

                                                                          و حضار جمعي از عاشقان و دلسوختگان

قاضي نامم را بلند  خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام كرد

                                                                                             پس محكوم شدم به تنهايي و مرگ

كنار چوبه ي دار از من خواستند تا آخرين خواسته ام را بگويم

                                                                          و من گفتم به تو بگويند:

                                                                                                                        " دوستت دارم"

  راز يـــک عــاشق.....

قدم مي زد درون روياهايش ، دردو دل مي كرد با آرزوهايش ، صحبت مي كرد

 با همزبانش. ساده بود و بي ريا ، خسته از يك فرياد بي صدا!

دوست داشت در يك جا گم شود، جايي كه درآن مهر و محبت حس شود.

لابه لاي دفتر خاطره هاش ، خاطره اي بود كه نمي خواست پرپر شود ،

 سوخته شود ، واز بين رود . خاطره اش راز بود كه نمي خواست فاش شود

 ، يا از آن دفتر سياه پاك شود. هم صدايي نداشت تا بگويد فريادش را!

بگويد راز دلش را!

همزبانش تنهايي بود ، در نگاهش باراني بود ، در دلش چه غوغايي بود.

بي بهار به سر مي كرد ، با زمستان سفر مي كرد. شبها دلهره داشت روزها

قهقه داشت. در دلش راز و نياز بر لبان نسخه اي بود. نسخه اي كه نامش

 غصه بود.

غم با او همسفر شد آرزوهايش همه دربه در شد. عشق را سراسيمه در

 قلب گرفت.

با عشق همسفر بود ، بي عشق مثل جاده پر خطر بود.

روزها باعشق هم سخن بود ،شبها در آغوش عشق گرم گرم بود.

مدتي گذشت…

در دلش رازي پنهان بود،راز گل و آتش بود. رازش را مي خواست فاش كند ،

 آرزوهايش را سحرخيز كند. يك سخن بر زبان آورد ، هر دو آرزويش بر باد آورد.

در نگاه عشقش باراني شد، قلبش از عشق خالي شد.

عشقش با كس ديگر همسفر شد ، چون عشق تنهايي سرد سرد شد.

مي خواست با عشقها زندگي كند ، مي خواست دو رنگ باشد و تحسينش

 كند.

اما سرنوشت اينچنين نخواست هر دوعشق را از او مي خواست ، بعد از آن

 هيچ كس با او هم سخن نشد ، هيچ عشقي با او همدل و هم صحبت نشد!

یک نامه:

تو...تو ای عزيز تر از جمله کسان من رنج ميبری؟
تو نيز در شراره های آتش غم ...در شعله های اندوه و حزن ميسوزی ؟
چرا کبوتر اميد من؟
مگر نميدانی من در هر کجا که باشم نگران تو هستم ؟
مگر آگاه نيستی که همواره بتو ميانديشم ؟
در روياهايم...در خواب و بيداری ام...
در تصور و خيالم .تو چون خورشيدی تابناک ...چون شهابی پر فروغ ميدرخشی.ميدرخشی و به قلب من نيز نور عشق...
نور آرزو و اميد ميتابانی .
هميشه با تو هستم.
پيوسته با خيال تو زندگی ميکنم .و همه وقت وجودت را کنار خود احساس مينمايم.
تو ديگر خود من هستی ...همه چيز من هستی ...
وقتيکه ميانديشم که ممکن است تا چند روز ديگر نامه ام ...اين پيک آشنای قلبم به تو نرسد اشک در چشمهايم موج ميزند ؟
آخر ميدانی؟
بهر ميزان که تو مرا دوست ميداری من بيش از آن بتو عشق ميورزم.عشق من به تو عشقی خدايی و جاودانی است .
راستی اين عشق مقدس بيک کاخ آسمانی و سرفراز چون گنبد افلاک نمي ماند؟